OKUMA PARÇASI

ÖNSÖZ

Başarısızlar Topluluğu

Geçen salı süt almak için markete gittiğimde, bir de baktım ki dedikodu dergileri standında takılıp kalmışım. Neme lazım, biri düşüncelerimi dinliyorsa diye ilkin “Püf, kim alır ki böyle rezil dergileri” dedim içimden. Fakat daha sonra sırf meraktan birini elime aldım. Selülitler, şişmanlayanlar, zayıflayanlar, kaba etlerden yukarı tırmanan bikiniler, kırmızı daireye alınarak vurgulanmış sarkık koltuk altı etleri vardı. Benim favorimse dev bir lüks köşkte yaşayan pop yıldızıyla (emin değilim, belki de modeldi) yapılmış söyleşiydi. İşin doğrusu, başka birisinin lüks köşkü mevzubahis olduğunda genelde hasedinden çatlayan kişilerdenim. Fakat bu farklıydı. Hikâye, söz konusu kişinin yalnızlığıyla alakalıydı. Trajik bir ayrılık sonrasında trajik bir yalnızlık.

Etrafımı kolaçan ettim, dergiyi kasaya götürdüm ve bozuklukları sayıp ödemeyi yaptım. Göğsüme sıcacık bir his yayılıyordu. Kendimi şanslı hissediyordum. Yok yok, bu da değil; kendini beğenmiş bir memnuniyet hissediyordum.

İşte bir itiraf. Televizyonların gündüz kuşaklarını izlemeye bayılıyorum. Güya resmi olarak yıllar önce bırakmış olsam da sigara içiyorum. Çoğunlukla buluşmalara geç kalıyorum ve genelde gecikme nedenim hakkında yalan söylüyorum. Bazen de başkaları kötü hissettiğinde iyi hissediyorum.